چکیده ازدواج از نظر شیعه دو قسم است: 1- ازدواج دائم 2- ازدواج موقت تفاوت این دو ازدواج در اینست، که در ازدواج موقت:، حتماً باید مدت و مقدار مهریه مشخص گردد و بدون آن دو عقد باطل می‌شود، همچنین فقه و ارث نیز در آن واجب نیست. از نظر تمام مسلمین، ازدواج موقت در صدر اسلام جایز بوده است؛ زیرا در قرآن کریم آمده و سنت پیامبر(ص) نیز چنین بوده و در زمان خلافت ابوبکر و بخشی از خلافت عمر نیز مردم آن را انجام می‌دادند، تا این که عمر آن را نهی کرد. ایراداتی نیز بر این کار عمر وارد شد، زیرا نهی وی در واقع مخالفت صریح با کتاب خدا و سنت پیامبر(ص) محسوب می‌شد. در نتیجه فقهاء اهل سنت، درصدد توجیه آن برآمدند، برخی ادعای نسخ آیة متعه را نمودند و برخی نهی عمر را، بیان نهی پیامبر(ص) دانستند و روایات ضد و نقیضی در این مورد ارائه کردند، که فقهاء شیعه با استفاده از آیات و روایات وارد در این زمینه، استدلالات سست و بی‌پایة آنان را رد نمودند. امروزه در ارتباط با ازدواج موقت دو گروه وجود دارند. یک گروه، مخالفین این ازدواج هستند، که معتقدند به علت سوء استفاده‌هایی که افراد از آن می‌نمایند، باید این ازدواج طرد و محکوم گردد. در حالیکه موافقین این ازدواج معتقدند، که این نوع ازدواج، برای کسانی که امکانات ازدواج دائم برایشان مهیا نیست، می‌تواند راه مناسبی برای کنترل غرایز باشد؛ زیرا مسئولیت‌های ازدواج دائم را ندارد و از طرفی آنها را نیز از فحشاء و مفاسد اجتماعی حفظ می‌نمایند، زیرا عمده‌ترین علل فحشاء در جامعه، معمولاً نیاز مالی یا نیاز جنسی و یا حتی نیاز روحی – عاطفی می‌باشد. و اگر فردی بتواند هر یک از اینها را در ازدواج موقت به دست آورد، دیگر نباید به سراغ زنا و فحشا برود، مگر کسی که دچار هرزگی و بی‌بند و باری اخلاقی است. البته در جامعة کنونی ما، موانعی بر سر راه این ازدواج وجود دارد، از جمله بدبینی مردم نسبت به آن، به خاطر سوء استفاده‌هایی که در این مسئله صورت گرفته است که دولت می‌تواند با استفاده از آراء فقیهان و حقوقدانان کشور، راه حلّ مناسبی پیدا کند و مشکل بدبینی و مشکلات دیگر را برطرف سازد.