چکیده: قرابت یا خویشاوندی رابطه‌ای است که در اثر نکاح یا نسب و یا رضاع، بین دو نفر وجود دارد. هدف پایان‌نامه حاضر، بررسی و تأثیر و تأثر حقوق جزا و حقوق مدنی و موضوعات مربوط به این دو و تشخیص اصل یا فرع بودن یکی از آن دو و یا ضمانت اجرا بودن یا نبودن حقوق جزا نسبت به حقوق مدنی است. نگارنده ابتدا به بررسی نقش قرابت در موارد «رد دادرس» پرداخته و مبنای قانونی و نقش آن را در این رهگذر مطالعه می‌نماید. پس از آن، نقش قرابت در اعاده دادرسی به عنوان یکی از طرق فوق‌العاده شکایت از احکام کیفری را بررسی می نماید، سپس مبادرت به طرح قرابت و نقش آن در جرائم غیر‌قابل گذشت نموده، تا تأثیر این جنبه از حقوق خصوصی در حقوق جزا نیز روشن و وضعیت فعلی قانون جزا در این رابطه مشخص گردد. نویسنده در بخش دیگر، از سویی به ذکر موارد تأثیر قرابت در حقوق جزای ماهوی فعلی ایران می‌پردازد و از سوی دیگر، به بررسی نقش قرابت در جرائم منصوص، یعنی جرائمی که هم عنصر رفتاری و هم ضمانت اجرای آن از طرف شارع پیش‌بینی و مقرر گردیده است و مشتمل بر حدود، دیات و قصاص پرداخته و در ادامه، به تبیین تأثیر قرابت در جرائم غیر‌منصوص یعنی تعزیرات و بازدارنده همت گمارده است. وی نقش قرابت را در جرائمی بررسی نموده که هر چند وصف رفتاری آن توسط شارع صورت گرفته، لیکن تعیین ضمانت اجرا به حاکم واگذار گردیده و یا این که نه توصیف عمل و نه مجازات‌ آن‌ها از طریق شرع صورت نپذیرفته و هر دوی آن‌ها به قواعد و قوانین عرفی و اجتماعی واگذار شده است. منبع/ مرکز تحقیقات زن و خانواده