چکیده این پژوهش یک مطالعه مقایسه‌ای است که به منظور بررسی و مقایسه دلایل پشیمانی زنان و مردان پشیمان از عمل عقیم‌سازی لوله‌‌ای، در ساکنین شهرستان کرمانشاه که در مراکز بهداشتی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه تحت عمل جراح قرار گرفته‌اند، انجام شده است. این پژوهش بر روی 500 نفر (270 زن و 230 مرد عقیم شده لوله‌ای) انجام گردیده و انتخاب نمونه‌ها به صورت تصادفی بوده است. ابزار گردآوری داده‌های در این پژوهش پرسشنامه بوده است که از 3 بخش تشکیل یافته: بخش اول شامل سئوالاتی در مورد مشخصات فردی – خانوادگی، بخش دوم شامل یک سئوال جهت تعیین میزان پشیمانی در زنان و مردان مورد پژوهش و بخش سوم شامل دو سئوال جهت تعیین زمان وقوع و دلایل پشیمانی بوده است. پرسشنامه از طریق انجام مصاحبه با هر یک از شرکت‌کنندگان تکمیل گردید. یافته‌های این پژوهش در 30 جدول خلاصه شده و به منظور دستیابی به نتایج از آمار توصیفی و استنباطی و آزمون‌های کای – دو، فیشر و ضریب توافق چوپروف استفاده شده است. در پاسخ به سئولات پژوهش نتایج نشان می‌دهد که 6/19 درصد زنان و 7/15 درصد مردان عقیم شده لوله‌ای از انجام عمل عقیم‌سازی پشیمان بودند. مهمترین دلایل پشیمانی زنان به ترتیب اولویت عبارت بودند از: نداشتن یا فوت فرزند دختر یا پسر و عوض شدن تصمیم خود یا همسر در مورد تعداد فرزندان (8/52)، عوارض ناشی از عمل (3/28 درصد)، فوت همسر، بروز اختلافات زناشویی و ازدواج مجدد خود یا همسر (9/18 درصد) و مهمترین دلایل پشیمانی مردان پس از عمل عقیم‌سازی به ترتیب اولویت عبارتند از: عوارض ناشی از عمل (3/58 درصد)، نداشتن یا فوت فرزند پسر (25 درصد)، فوت همسر، بروز اختلافات زناشویی و ازدواج مجدد (7/16) نتایج همچنین نشان داد که بین دلایل پشیمانی زنان و مشخصه‌های سن هنگام عقیم‌سازی و جنسی فرزندان ارتباط آماری معنی‌داری وجود ندارد ولی این ارتباط در مورد تعداد فرزندان در قید حیات معنی‌دار است (2% = p 2) برخلاف زنان، بین دلایل پشیمانی مردان پشیمان ومشخصه‌های سن هنگام عقیم‌‌سازی (1% p) و همچنین جنس فرزندان (17% = P2) ارتباط معنی‌داری وجود دارد ولی این ارتباط در مورد تعداد فرزندان در قید حیات معنی‌دار نبوده است. یافته‌های پژوهش نشان دادند که بین دلایل پشیمانی زنان و مردان پشیمان از عمل عقیم‌سازی اختلاف معنی‌داری وجود دارد (2% p و 2 = df و 82/8 = x2 ) در این پژوهش در انتها پیشنهاداتی برای کاربرد یافته‌ها و انجام پژوهش‌های بعدی ارائه شده است با امید به اینکه گامی هر چند کوچک در راه کنترل موالید برداشته شود.