گر بحران را زمان «خطر» يا «نگراني» تعريف کرده و آن را وضعيتي بدانيم که خارج شدن از آن مشکل است، بدون ترديد فضاي دهه 60 هجري قمري از بحراني ترين برهه هاي تاريخ است و مديريت اين بحران، مدل و برنامه جامعي مي طلبيد که در آن بهترين بينش ها و روش هاي اداره و کنترل بحران لحاظ مي شد که ما اين برنامه را راهبردشناسي مديريت بحران مي ناميم. بديهي است در اين برنامه ابتدا بايد موارد بحران شناسايي و سپس، با ترسيم اهداف مورد نظر، شيوه ها و رويکردهاي مقتضي اتخاذ شود. از مهمترين بحران هاي آن عصر مي توان به 1) بحران معرفتي و عقيدتي؛ 2) بحران رفتاري و اخلاقي و 3) بحران روحي و رواني اشاره نمود.