وجود طبقات ممتاز در ایران قبل از اسلام موجب این شد که زنان از حیث اختیارات حقوقی و مزایاي اجتماعی نیز با هم متفاوت و به طور کلی بر دو قسم باشند: زنان اشراف و بزرگان و زنان طبقه نازله. به طور کلی می توان گفت زنان ایران قدیم شخصیت اجتماعی و صلاحیت واقع ساختن معاملات حقوقی نداشتند. رأي مرد درباره آنها نافذ بوده است. اگرچه ظاهراً از موضوع امتیازات طبقاتی چنین بر می آید که اسارت یا آزادي زن کلیت نداشته و وضعیت زنان طبقات عالیه از زنان طبقه سوم و چهارم ممتاز و متفاوت بوده است. لکن واقع مطلب غیر از این است زیرا زنان اشراف در مقابل مردان طبقه خود همان مقام و موقع را داشتند