چکیده از آنجا که حقوق مدنی ایران، براساس قواعد فقه اسلامی تدوین شده است، لازم است درخصوص وضع قانون دربارة هر مسأله‌ای از جمله موضوع‌های مستحدثه، از نتایج عرضه آن مسأله بر مبانی فقهی استفاده گردد. موضوع نوظهور «تکنیک‌های متعدد باروری‌های پزشکی» که امروزه به منظور اقناع نیاز فرزندآوری و حفظ زندگی زناشویی و خانوادگی، به یاری همسران نابارور آمده است، یکی از این مسائل است که برای وضع قوانین جامع و کاربردی در خصوص آنها، بررسی و تبیین فقهی آنها ضروری است. تحقیق حاضر با عنوان «بررسی نسب و احکام فرزندان ناشی از باروری‌های پزشکی» پس از بیان مقدمه و کلیات، در فصل دوم، ماهیت فقهی کلیه روش‌های تلقیح مصنوعی را در قالب سه نوع بررسی می‌کند: 1. تلقیح با رابطه زوجیت؛ 2. تلقیح بدون با رابطه زوجیـّت؛ 3. تلقیح و دوگانگی صاحب تخمک و صاحب رحم. در فصل سوم، پس از بررسی منشأ انتساب فرزند به پدر که پیدایش از اسپرم یا منی باشد ؛ درخصوص منشأ انتساب به مادر سه نظر تبیین می‌گردد، این که منشأ انتساب به مادر: 1. زاییدن است 2. صاحب تخمک بودن است 3. هر دو عامل است در فصل چهارم نیز، براساس نسب مربوطه، احکام فرزندان اعم از انفاق، حضانت، ولایت، وصایت، توارث، محرمیت و نکاح، به تفکیک انواع سه گانه باروری‌ها مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرد. در فصل ضمائم نیز فتوای فقهای عظام تقلید براساس همان دسته‌بندی سه گانه آورده می‌شود. نتیجه این که، با توجه به تنوع فتاوی، به منظور ایجاد وحدت رویه و استفاده مفیدتر و مؤثرتر از روش‌های تلقیح مصنوعی با حفظ انساب، لازم است در جهت وضع قوانین جامع و آینده‌نگر در مجامع حقوقی کشور و اجرای آن قوانین درخصوص روش‌های شرعی باروری‌های پزشکی اقدامات عاجل صورت گیرد.