چکیده: اندیشمندان جامعه‌شناسی خانواده، عمده‌ترین کارکرد خانواده را تربیت و اجتماعی‌کردن فرزندان دانسته‌ و معتقدند که کارکرد‌های دیگر خانواده، بتدریج به نهاد‌های دیگر واگذار شده است. بدین لحاظ، نویسنده در پایان‌نامه حاضر سعی نموده است تا این کارکرد‌ خانواده را مورد بررسی قرار دهد. اهداف اساسی که پژوهش حاضر سعی به پاسخ‌گویی آن‌ها دارد عبارتند‌از: 1. اجتماعی‌شدن چیست؟ چه خصوصیاتی دارد و چگونه و با چه معرف‌هایی می‌توان اجتماعی شدن را در افراد سنجید؟ 2. خانواده و والدین در امر اجتماعی شدن فرزندان چه نقش‌هایی برعهده دارند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات، پرسش‌نامه و مصاحبه می‌باشد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که با افزایش سن والدین و گذشتن از زمان ازدواج، اجتماعی‌شدن فرزند به طور مناسب‌تری صورت می‌گیرد. از سوی دیگر، اجتماعی شدن در خانواده‌هایی بهتر صورت می‌گیرد که والدین با یکدیگر تفاهم بیشتری داشته و از یکدیگر حمایت نمایند. همچنین، مراقبت و سخت‌گیری بر اجتماعی‌شدن تأثیر مثبت دارد. بطوری‌که هر قدر فرزندان، پشتوانه‌های قوی‌تری برای حمایت در شرایط بحرانی داشته باشند و پدر و مادر‌ به آن‌ها توجه داشته، آن‌ها را درک نموده و از ایشان پشتیبانی نمایند، فرزندان بهتر اجتماعی خواهند شد، در‌حالیکه استفاده از روش‌های توبیخ برای اصلاح رفتار، بر اجتماعی شدن فرزندان تأثیر منفی دارد. برای اجتماعی‌شدن فرزندان، والدین باید حتماً به حرفی که می‌زنند یا قولی که می‌دهند عمل کنند. بعلاوه، هر قدر هزینه‌های زندگی و هزینه‌های آموزشی بالاتر، درآمد خانواده بیشتر، وضعیت اقتصادی خانواده بهتر در نهایت، خانواده، از پایگاه اجتماعی ـ اقتصادی بهتر برخور‌دار باشد، اجتماعی شدن فرزند به نحو نامناسب‌تری انجام می‌گیرد. منبع: مرکز تحقیقات زن و خانواده