از این‌رو در بیشترین زمان از تاریخ تئاتر، یا با غیبت زنان مواجهیم و یا با تصاویر کلیشه‌ای و غیرواقعی از آنها. کلیشه‌های خیالی زنان، در قالب‌های از پیش تعیین‌شده‌ی «زن خوب/زن بد»؛ تصویر مادر-همسر درکنار کلیشه معشوقه؛- به‌عنوان مهم‌ترین کارکردهای زنان- و تصویر معروف فاحشه(لکاته در فرهنگ فارسی)؛ به‌عنوان اغواگری ویرانگر، بیشترین میزان از بازنمایی زن را در کلیت تاریخ تئاتر شامل می‌شوند. اما با این ساخت‌های مردانه از یک زن ایده‌آل و یا مطرود که تقویت کننده خواست‌های ایدئولوژی مسلط زن‌ستیز در فرهنگ خود هستند، چه باید کرد؟ نقادی دراماتیک فمینیستی با بررسی بازنمایی زنان در تئاتر به این پرسش‌ پاسخ می‌دهد. این پایان‌نامه به بررسی تطبیقی دو دوره متفاوت از تاریخ تئاتر ایرانی (سال‌های جنگ و دوران اصلاحات) از منظر نقد فمینیستی می‌پردازد. این دو دوره که هرکدام از آن‌‌ها هشت سال به طول می‌انجامد، از منظر جایگاه زنان در عرصه تئاتر، وضعیت کاملا متضادی دارند. سال‌های جنگ، دوره غیبت زنان و دوران اصلاحات، زمان شکوفایی آن‌‌ها است. در دوران جنگ، مشارکت زنان در تئاتر به کمترین میزان، تقلیل یافته و تصاویری محو، کمرنگ، منفعل و خیالی از آنها تولید می‌شود. در دوران اصلاحات اما برای اولین بار در تاریخ تئاتر ایرانی، زنان حضوری جدی درقالب مولف و منتقد را تجربه کرده و بازنمایی تصویر زنان نیز چون سابق انتزاعی و کارکردمدار نیست. این پایان‌نامه با بررسی تطبیقی این دو دوره از منظر فمینیستی قصد دارد تا قدمی در راه رشد جایگاه زنان در تئاتر ایرانی بردارد.