چکیده موانع و مسائل موجود بر سر راه مشارکت زنان در جامعه، عمدتاً یک پدیدة برون‌زاست و به وسیلة شراط و مشخصه‌های ویژه پدید آمده است. بنابراین برای بررسی و شناسایی آن باید به عنوان یک متغیر برون‌زا با آن برخورد نمود. این موانع را باید موانعی دانست که شرایط پیرامون به زنان تحمیل گردیده است و امروزه به عنوان یک باور فرهنگی درآمده است. بنابراین اگر قرار باشد موانع موجود بر سر راه زنان را آن گونه از میان برداشت که زن اصالت فردی داده شود، بهترین راه آن است که خودباوری و اعتماد به نفس در زنان جامعه از نهاد خانواده صورت پذیرد و این مسأله به صورت باور عمومی به سطح جامعه تعمیم داده شود. هدف از انجام این پژوهش، بررسی عوامل بازدارندة رشد علمی زنان پس از ازدواج می‌باشد در این پژوهش تعداد 500 نفر از زنان دیپلمه متأهل و خانه‌دار که دارای فرزندانی در پایه‌های او و دوم ابتدایی می‌باشند از میان زنان شهر تهران و از 5 منطقة شمال، جنوب، غرب، شرق و مرکز شهر تهران به عنوان نمونه و به روش تصادفی خوشه‌ای انتخاب شده‌اند. همچنین ابزار اندازه‌گیری در این پژوهش پرسشنامة 37 سؤالی محقق شاخته بوده که از طریق مدارس مناطق مورد نظر در اختیار افراد مورد مطالعه قرار گرفته و پس از استخراج و رسم جدول توزیع فراوانی و استفاده از روش‌های آماری و محاسبه 2x و رسم نمودار هیستوگرام بر حسب نوع سؤالات به تجزیه و تحلیل استنباطی پرداخته شد.