ادبیات?جاهلی عصاره تمام?نمای عصرجاهلی است و برای پی?بردن به وضعیت زندگی زن?جاهلی بهترین مرجع می?باشد. از آنجا که زنان نیمی از جامعه?انسانی را تشکیل می?دهند آشنا شدن با جایگاه آنان در ادوار مختلف و به ویژه ادبیات می?تواند ما را به شناخت هرچه بهتر زن یاری?نموده ویاری?گر تاریخ شناسان نیز باشد.

مفهوم بعضی آیات قرآن کریم، در ظاهر، سود مرد و زیان زن را در اندیشه متبادر می‌کند. آیاتی مانند: حکم ارث، تعدد زوجات، حق طلاق و تنبیه زن برای مرد، درجه و قوامیت مرد بر زن، شهادت زن و.. ؛ رویکرد مفسران در مقام تعلیل این آیات الاحکام، متفاوت و گاه متناقض بوده است، این تفاوت نگاه را بیشتر در بین مفسران سنّتی با مفسران معاصر نواندیش می‌توان دید؛

پایان نامه حاضر به بررسی بازنمایی تصویر زن در ادبیات نمایشی عصر مشروطه و سیر تطور آن می پردازد. فرضیه نخست ما مبتنی بر این نظر است که شخصیت زن در ادبیات نمایشی پیش از مشروطه تنها در نسبت با نیازهای مرد هویت یافته است اما در دوران مشروطه شخصیتی مستقل یافته است. این فرضیه با فرضیه دیگر ما که بر تاثیر حرکت های آزادیخواهانه غرب بر گفتمان نمایشنامه نویسان مشروطه خواه در رابطه با نقش زن مطرح است پیوستگی دارد. این پژوهش به دنبال دست یافتن به طرحی دقیق از میزان تاثیر اندیشه غربی بر ذهن و زبان نویسندگان عصر مشروطه در راستای پی افکندن الگویی برای زن جدید می باشد.

باروری در سه دهه اخیر بیشترین تغیرات جمعیتی ایران را شکل داده است. چرا که میزان باروری کل کشور از 6.2 بچه به ازای هر زن در سال 1365، به 1.9 بچه به ازای هر زن در سال 1385 کاهش پیدا کرده است. کاهش باروری هر چند در تمام جمعیت‌ها و نیز استان‌های ایران مشهود بوده است اما گرووهای جمعیتی متفاوت بر حسب عواملی همچون قومیت، مذهب، سطح توسعه اقتصادی-اجتماعی و ... دارای سطوح متفاوت باروری با میزان برآورد شده برای کل کشور بوده‌اند.

شخصیت پردازی یکی از عناصر اصلی در داستان نویسی به شمار می رود که نویسنده از طریق آن می تواند به قهرمانان داستان خود چهره ای واقعی ببخشد. در داستان نویسی معاصر،مردان گاه خلاقیت زیادی در شخصیت پردازی زنان نشان داده اند،اما به دلیل عدم تجربه مستقیم دنیای زنان،در درک روحیات و پرداختن به اندیشه های زنان کمتر موفق بوده اند.این کاستی در داستان نویسی با شخصیت پردازی قهرمانان زن در آثار نویسندگان زن تا اندازهای رفع شده است.