چکیده
در عرفان اسلامی از قر نها پیش برخورد بسیار پیشرفته ای با زنان وجود داشته و در مواردی که لازم بوده مانند مراحل خودسازی و سیر و سلوک، هیچ تفاوتی بین زن و مرد قائل نشده و در مواردی حتی زن را والاتر و ارزشمندتر در نظر گرفته و حقوق فوق العاده ای برای زن قائل بوده است که چون بر پایه دو عنصر اصلی یعنی «معنویت و عشق » بوده، زن را به مقام و ارزش شایسته او می رساند
و زنان می توانند یکی از واسطه های برتر در عروج مردان به سعادت و قُرب الهی باشند. در عرفان اسلامی جریان مستقلی به نام «جریان عاشقانه » و یا «عرفان جمالی » وجود دارد. یکی از بزرگان این مکتب «فخرالدین عراقی »،شاعر عاشق و عارف قرن هفتم هجری است. وی معتقد بودکه هویت و اصالت و ویژگ یهای عاطفی، جسمی و روحی و فکری «زن »، از او یک منبع مهر و محبت و عاطفه م یسازد و زن را به عنوان یکی از زیباترین مظاهر جمال الهی در آفرینش معرفی میکند.
کلیدواژگان:فخرالدین عراقی؛ زن؛ عرفان عاشقانه؛ عشق ورزی

نویسنده:لیلا شکوه فر

مقاله 4، دوره 7، شماره 25، پاییز 1394