
این کتاب نیز یکی از آثار استاد «علي كرميفريدني» است که پیرامون شخصیت بانوی پر فضیلت اسلام حضرت خدیجه (س) به رشته ی تحریر در آمده است.
این اثر مشتمل بر 9 فصل با نام های «اندیشه ای به جوشانی آب زمزم»، «پنج وصف ریشه و تبار خدیجه (س)»، «دخت درایت و پروا و هماس سعادت»، «سه دهه زندگی و دغدغه های مشترک»، «سیما و منش زیبای خدیجه»، «نقش خدیجه(س) در پیشرفت اسلام و انسان»، «آخرین شعله های زندگی»، «چند کتاب در مورد شخصیت حضرت خدیجه(س)» می باشد.
در بخشی از این کتاب می خوانیم:
«در جامعه عرب رسم بود که افزون بر گزینش نام برای کودک، پس از رشدش به تناسب شخصیت و نقش وی، برایش «کُنیه» برمی گزیدند. کنیه مردان با واژه «أَب» آغاز می شد و از زنان با «أُم»، و خدیجه افزون بر نام های ارجمندش ـ که هر یک، قطره ای از اقیانوس مواج شکوه او را به نمایش می نهد ـ دارای چندین کنیه است که هر کدام، رازی از معنویت اوست، و مشهورترین آنها این سه کنیه است:
1. «اُمُّ الَّزهراء»، مادر ارجمند زهرا (س)؛
2. «اُمُّ الصّعـالیک» و «اُّم الْیتامی»، مادر یتیمان و بینوایان؛
3. «اُمُّ الْمُؤْمِنینَ»، مام توحیدگرایان، که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:
«ای خدیجه! تو بهترین مادر توحیدگرایان و برترین آنان و سالار زنان گیتی هستی.»
این دخت اندیشه و ایمان، در خاندانی درست اندیش ولادت یافت. خاندانی که اصیل و ممتاز و دارای بینش و منشی مترقی بود و این ویژگی ها را داشت:
1. فرهنگ دوستی و دانش خواهی؛
2. معنویت جویی و دوری از پرستش های حقارتبار و گناهان رایج؛
3. حریت طلبی و ستم ستیزی و آزادگی؛
4. ترقی خواهی و تحول طلبی و پیراستگی از تاریک اندیشی؛
5. درایت و آینده نگری و ژرف اندیشی؛
6. استقلال جویی و انتخاب و ابتکار و پرهیز از دنباله روی.
او از نظر تبار نیز از سوی پدر و مادر با پیامبر خویشاوندی داشت؛ چراکه از سوی پدر، در نیای چهارم با پیامبر عموزاده بود و از سوی مادر در نسل هشتم؛ در نتیجه نسب او به ابراهیم، نیای بیست و نهم پیامبر می رسید...»
منبع:رجا نیوز