چکیده پژوهش حاضر از نوع ارتباطی بوده و به منظور بررسی میزان موفقیت درمان و عوامل مرتبط با آن در زنان با مشکل ازدواج به وصال نرسیده، انجام شده است. در این پژوهش جمعاً 42 زن با طیف سنی 19 الی 34 سال که از سال 1375 الی 1377 به کلینیک اختلالات جنسی در شهر تهران مراجعه نموده و دارای پرونده بودند، شرکت نمودند. ابزار پژوهش، پرسشنامه بود که از طریق مصاحبه تلفنی، تکمیل گردید. میزان موفقیت درمان 66/66 درصد برآورد شد و نتایج نشان داد که بین سابقه مراجعه به پزشک متخصص زنان، سن، سابقه ترس به هنگام اولین قاعدگی، نداشتن اطلاع از ساختمان دستگاه تناسلی مرد و چگونگی عمل مقاربت، تصور کوچک بودن مهبل جهت دخول، ترس از آسیب دیدن و حاملگی به دنبال مقاربت، تصور خلاف عفت بودن عمل مقاربت، تصور این که همسر به علت مشکل جنسی با زن دیگری رابطه جنسی دارد، تمایل به برقراری رابطه جنسی با همسر و همچنین اصرار و خواست همسر به عنوان دلایل اصلی مراجعه جهت درمان، سن همسر و نحوه برخورد وی با مسائل موجود در زندگی زناشویی و نیز ارتباط والدین واحدهای مورد پژوهش با یکدیگر در دوران کودکی و نوجوانی آنان، و موفقیت درمان ارتباط معنی‌دار وجود دارد (0.05 p) تست رگرسیون لجیت، مشخص نمود که نسبت احتمال موفقیت درمان به احتمال عدم موفقیت درمان، به ازای افزایش هر واحد سن 192 برابر و با داشتن ترس به هنگام اولین قاعدگی 100 برابر، کاهش و با داشتن اطلاع از چگونگی عمل مقاربت 121 برابر و با داشتن تمایل به برقراری رابطه جنسی با همسر 6 برابر، افزایش می‌یابد (1/0 P) بر این اساس بر لزوم آموزش کافی و مناسب کلیه دست‌اندرکاران بهداشتی درمانی جامعه در زمینه مسائل و مشکلات جنسی و بر تاسیس و فعال نمودن مراکز مشاوره مسائل جنسی تاکید شده و آموزش جنسی نوجوانان و خانوده‌های ایشان، متناسب با نیازهای آنان و شرایط فرهنگی و مذهبی جامعه پیشنهاد می‌شود.