چکیده: سقط جنین به معنای انداختن جنین قبل از موعد طبیعی و قبل از اینکه جنین بتواند در خارج از رحم به حیات طبیعی خود ادامه دهد گفته می‌شود در این مقاله حکم شرعی سقط جنین عمدی بررسی می‌شود یعنی سقطی که در آن اراده انسان دخالت دارد و چون حکم شرعی سقط جنین دائر مدار نفخ روح است لذا زمان نفخ روح در جنین بررسی می‌شود و بیان می‌گردد که مشهور نزد فقهای شیعه آنست که زمان نفخ روح، چهار ماهگی می‌باشد ولی علماءِ اهل تسنن اتفاق دارند بر این که زمان نفخ روح چهار ماهگی است. علمای شیعه سقط جنین را از نظر حکم اولیه چه قبل از نفخ روح و چه بعد از آن، حرام و گناه می‌‌دانند. و علماء اهل سنت نیز آن را بعد از نفخ روح حرام دانسته لیکن قبل از نفخ روح بین مذاهب اربعه اختلاف است. قول راجح نزد حنفیه اباحه سقط جنین قبل از نفخ روح است و قول قابل اعتماد نزد مالکیه حرمت سقط جنین می‌باشد، اما در مذهب شافعی نظریات مختلفی ابراز شده و در مذهب حنبلی قول قابل اعتماد اباحه سقط تا قبل از چهل روزگی است و بعد از آن حرام می‌دانند امّا از نظر حکم ثانوی آن، مثل زمانی که ادامه حمل جان مادر را تهدید نماید. علماء شیعه و اهل سنت تا قبل از مرحله نفخ روح، اسقاط جنین را جائز و بعد از نفخ روح نظریات مختلفی وجود دارد و هم‌چنین در جایی که حمل، ناشی از تجاوز به عنف باشد یا ادامه حمل باعث تولد فرزند ناقص الخلقه گردد یا باعث مشکلات اقتصادی شود، علماء با توجه به قواعد اصولی و فقهی نظریات مختلفی ابراز داشته‌اند در این رساله هم چنین دلائل اقوال مختلف نیز بررسی می‌شود. منبع/ مرکز تحقیقات زن و خانواده