چکیده: یکی از مهم‌ترین پدیده‌های جمعیتی در هر جامعه‌ای ازدواج می‌باشد در دهه‌های اخیر در جامعه ایران به دلیل تحولات اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی سن نخستین ازدواج سال به سال افزایش می‌یابد. هدف نویسنده پایان‌نامه حاضر، بررسی، شناخت و تجزیه و تحلیل عوامل که در سن نخستین ازدواج افراد نقش دارند، می‌باشد. این تحقیق به روش پیمایشی انجام گرفته و برای جمع‌آوری اطلاعات از پرس‌وجو شفاهی و نوع سوم (استاندارد‌ شده) استفاده شده است. جامعه آماری مورد نظر تحقیق، مردان و زنان بالاتر از 15 سال ساکن در شهر اصفهان می‌باشند. نتایج بدست آمده نشان می‌دهد که اشتغال و بیکاری، در سن نخستین ازدواج افراد و سن تجرد آن‌ها تأثیر دارد از سوی دیگر، با افزایش اهمیت زناشویی بطوریکه اشتغال سن ازدواج را بالاتر می‌برد. با افزایش اهمیت زناشویی برای افراد، سن تجرد و سن نخستین ازدواج آن‌ها کاهش می‌يابد. همچنین با افزایش درآمد و سطح تحصیلات فرد، بر سن نخستین ازدواج سن تجرد افزوده می‌شود. نوع ازدواج دستیابی به منزل مستقل و وضعیت نظام وظیفه افراد نیز با سن نخستین ازدواج آنان دارد. نویسنده در پایان به این نکته اشاره نموده که نوع خانواده در ایران در حال دگرگونی از شکل گسترده به شکل هسته‌ای می‌باشد. نوع و الگوی ازدواج نیز در ایران در مرحله انتقال از الگوی غیر رمانتیک و سنتی به الگوی رمانتیک و جدید است. با توجه به این تغییرات، افزایش سن ازدواج را می‌توان یکی از آثار و نتایج طبیعی و ناگزیر این رویداد‌ها به شمار آورد.