چکیده: تحولات سریع و پیچیده و تشویش¬ها، اضطراب¬ها، حیرت¬ها و سرگردانی¬ها و ابهامات دوران نوجوانی و جوانی، موجب شده است که این سنین را با ویژگی هایی همچون انتقال، تغییر، هویت یابی، هراس، آرمان گرایی و تشنج زایی، معرفی نمایند. اتخاذ راهکارهایی برای آرامش بخشی و غلبه بر التهابات این دوران، به خصوص در میان دختران که دارای حساسیت و شکنندگی بیشتری در ناحیه جسم و روان هستند، ضرورتی است که متوليان تربیتی را به تأمل و تعمق وا می دارد. نویسندۀ پژوهش حاضر با استفاده از روش کتابخانه ای و نیز با بهره گیری از داده ای میدانی که از طریق جامعۀ آماری400 نفره ای از دانش آموزان مقطع متوسطه شهرستان دزفول حاصل گردیده است، در صدد اثبات آثار فردی و اجتماعی دعا بویژه در کاهش اضطراب دختران نوجوان و جوان برآمده است و از مجموع تحقیقات خویش چنین نتیجه گرفته است: جوانانی که به دعا و نیایش و ارتباط با خالق هستی می پردازند نسبت به افرادی که ارتباط کمتری با خداوند متعال برقرار ساخته اند، اضطراب کمتری دارند. نیایش و دعا، عامل موثری برای حل و درمان مسایل تربیتی و پرورش جوانان و بهبود اختلالات اضطرابی و بیماری های روانی آنان است. دعا درمانی، در تصحیح رفتارهای فردی و اجتماعی و اصلاح مفاسد اجتماعی موثر بوده و در نوع نگاه آنان به اتفاقات و رخدادها موثر است. از نکات جالب توجه در میان یافته های این تحقیق، اعتقاد و باور قلبی 90 درصد از پرسش شوندگان به دعا و علاقۀ ویژه 92 درصد آنان به خلوت با پروردگار است. همچنین 86 درصد از این دانش آموزان، از موثر بودن دعا در کاهش اضطراب سخن گفته و 80 درصد از آنان، از تأثیر دعا در اتخاذ تصمیم های عاقلانه و به دست آوردن کرامت نفس در لحظات استرس آلود، خبر داده‌اند. منبع/مرکز تحقیقات زن و خانواده