سوال اصلی پایان نامه چنین می باشد: چرا زنان در جمهوری اسلامی ایران در مقایسه با جامعه پیش از انقلاب حضور بسیار فعال و گسترده تر در امور سیاسی داشته اند؟ بنابراین فرضیه اصلی پایان نامه چنین است: کاهش مشارکت زنان پیش از انقلاب بخاطر عدم سازگاری الگوی مشارکت رژیم گذشته با گفتمان دینی اسلام بوده است و در آستانه انقلاب و بعد از آن به خاطر تغییر این الگو و تطابق آن با گفتمان دینی که توسط امام خمینی (ره) ارائه شده بود مشارکت زنان خصوصا مشارکت توده ای افزایش یافته است. نتایج بدست آمده به شرح زیر است: 1- انقلاب اسلامی و دیدگاههای بنیانگذار آن، برای توده‌های عظیمی از زنان مسلمان و پایبند به ارزشهای اسلامی این امکان را فراهم ساخت که با حفظ ارزشهای دینی و اعتقادی مشارکت جدی در فعالیت‌های سیاسی - اجتماعی داشته و حجاب را مانع چنین مشارکتی قلمداد نکنند. 2- تغییر در الگوی مشارکت زنان بعد از انقلاب آن بود که این الگوی جدید مشارکت زنان بعد از انقلاب آن بود که این الگوی جدید مشارکت زنان از سطح نخبگان و برگزیدگان و اقشار خاص به کل اقشار جامعه خصوصا طبقات پایین جامعه تعمیم داد.