مقاله حاضر به مطالعه نسبت ميان تن زنانه و ساختار هاي سياسي در گفتمان انقلاب اسلامي مي پردازد. در اين راستا تلاش شده با تاكيد بر نظريه فوكو در مورد مناسبات قدرت و بدن و نيز مطالعه تجربي وجوه نمادين بدن زنانه در ارتباط با گفتمان انقلابي به فهمي از الگوي ساماندهي نمادين به تن زنانه دست يابيم . اين تحليل نشان داد كه گفتمان انقلابي بنا به ضرورت هاي اجتماعي و سياسي مقتضي در دوره تكوين خود با الگوي خاصي از نظارت بر تن زنانه هم نشان گرديد .