بنام حضرت دوست که هر چه داریم از اوست هوالذي خلقکم من نفس واحده وجعل منها زوجها لیسکن الیها. پیش از آنکه دست به قلم برم و چهره بی آلایش کاغذ را سیاه مشقی دیگر کنم یا حتی اگر خدا بخواهد نقشی بی تبدیل و شگرف فراچشم گوهرچیان بنشانم، از خاطره با نیشتر قلم آشنا شود با من گفت گو ها دارد. لختی صبر می کنم تا با گوش دل سخنش را بشنوم. تو گویی که فریاد می زند: اي صاحب قلم! آهسته تر، سینه صاف و سفید من چونان تحفه اي آسمانی پاك و مقدس است، به وادي طوي می ماند . تنها و تنها حرکت لطیف قلم هایی را تاب می آورد که تعهد پیشه اند.